Pożegnałam Australię i kamperwana, który był domem z małymi przerwami przez trzy miesiące. Dziwne uczucie, kiedy usuwasz wszystko, z domu na kółkach, co należało ciebie. Jakaś nostalgia...w moim przypadku nadszedł czas na nowe rozdanie. Przed wylotem jeszcze kilka fajnych dni spędzonych w różnych miejscach: Yepoon, Emu Park i Brisbane. Dwa pierwsze miejsca, to moje ulubione, piękne plaże, cudne widoki i mili ludzie. Oczywiście nie zapomnę karawan parku Discovery Park Coolwaters w Yepoon z pięknymi basenami, które mogłyby być być nazywane Parkiem Wodnym.
To basen dla dorosłych, ale oczywiście rodzice z małymi dziećmi też korzystali. Natomiast kompleks dla dzieci przedstawiał się okazale.
Do tego dochodzi: Wi-Fi, kuchnia, łazienki, prąd i woda na stanowisku kamperowym, a wszystko za 130 złotych za noc.
Park jest położony nad brzegiem jeziora Causeway Lake, jest to zbiornik wodny, który wypełnia się słoną wodą podczas przypływów i jest bardzo popularnym miejscem do wędkowania.
Jak na zamówienie przypłynęły pelikany, gdy robiłam to zdjęcie.
Stamtąd udaliśmy się do Rockhampton , do hotelu, żeby następnego dnia udać się pociągiem do Brisbane, skąd mieliśmy lot do Siem Reap w Kambodży. W Brisbane pojechaliśmy na słynną ulicę poświęconą zespołowi Bee Gees.
Dziewiątego listopada 2026 roku wylądowaliśmy na lotnisku w Siem Reap.
Tak sobie siedzę i myślę w ten ostatni wieczór w krainie kangura.
Przesiadka była na lotnisku w Singapurze. Coś pięknego. Trzy godziny oczekiwania na lot do Siem Reap spędzone w ogrodzie.
Tak więc znalazłam się w Kambodży. Dlaczego spełnione marzenie? W 2016 jesienią, totalnie zdrowotnie rozwalona, a jeszcze gorsze było przede mną, musiałam leczyć kolana, bo chrząstka gdzieś sobie poszła i nie mogłam chodzić. Jakoś tak się składa, że nie jestem oporna na leczenie, nie unikam lekarzy i stosuję się do zaleceń. Pan doktor ortopeda był bardzo zadowolony z wyników mojego leczenia. Skoro tak dobrze poszło, to się spytałam, czy w związku z tym, mogę lecieć na wakacje do Kambodży. Reakcja była dość ostra, bo krótko mi powiedział, że chyba zwariowałam, że w tropikach odezwie mi się wszystko, co tylko może dojść do głosu i będę bardzo chora później. Wysłuchałam tego grzecznie i się spytałam, czy mogę wyrazić swój punkt widzenia. Pozwolił. Brzmiało to mniej więcej tak: panie doktorze, jestem w wieku, w którym jedną nogą stoję na skórce od banana, a drugą nogą na tamtym świecie, to czego mam sobie żałować?? Odpowiedział, że nie ma już argumentów, żeby mnie zniechęcić. Trochę sobie zaplanowałam ten wyjazd, ale absolutnie nie czułam się na siłach jechać sama, więc poprosiłam znajomą, która bardzo chętnie podróżowała, żeby może poleciała ze mną na piękną wyspę do resortu prowadzonego przez Polkę. Niestety nie chciała. Minęło 10 lat, w zasadzie to już druga moja noga małym ślizgiem dochodzi do bram tamtego świata, a ja siedzę przy basenie w Siem Reap i sączę gin z tonikiem. Miasto bardzo ładne, bardzo czyste, ruch na ulicach niewielki, zupełnie inny obraz Azji. Hotel jest cudowny. Z pokoju wychodzę prosto do basenu.
Pojechaliśmy tuk -tukiem do super marketu. W tym pojeździe wygląda się tak podczas jazdy
Włosy stoją dęba, a czapkę trzeba trzymać, albo zdjąć i wówczas wygląda się tak jak ja. Garry trzyma fason.
Sklep okazał się rewelacyjny. Duży, doskonale zaopatrzony, a przy jednej półce się wzruszyłam.
Czy to widzicie??? Kocham Kambodżę.
