poniedziałek, 16 listopada 2026

Kambodża - Feniks z popiołów.

Zachwycam się pysznym jedzeniem, jakością usług, czystością w mieście Siem Reap, ale przecież tak niedawno, ten kraj został całkowicie zdewastowany. Nie będę się wymądrzać, nie jestem historykiem, a wszystko można obecnie doczytać w internecie, ale muszę choć trochę przybliżyć, o co chodzi, że tak mnie ten kraj fascynował od dawna. Sformułowanie o feniksie odrodzonym z popiołów, dotyczy Kambodży w stu procentach. Przemierzając ulice miasta, wpadam w zachwyt, nad pięknymi budynkami, ogrodami, sklepami, a przecież tak niedawno wydarzyło się to:
1975 r. to początek krwawego okresu w historii Kambodży. Czerwoni Khmerzy cieszyli się autentyczną popularnością ludności, która witała ich jako wyzwolicieli od sił okupacyjnych USA i Wietnamu. Szybko jednak okazało się, jak  bardzo się mylili. Reżim Pol Pota wymordował prawie 2 miliony obywateli kraju. Pol Pot mówił:" W naszym systemie nie potrzebujemy szkół. Naszą szkołą jest gospodarstwo. Naszym papierem jest ziemia. Naszym piórem jest pług. Nie potrzebujemy zawodów kapitalistycznych - inżynierów, lekarzy. Jeśli ktoś musi mieć usunięte wnętrzności, to ja to zrobię. " I tak robiono. Miasta zostały uznane za symbol kolonialnego zepsucia i kiedy w 1979 roku wojska wietnamskie wkroczyły do Kambodży, w każdym mieście były tylko dzikie zwierzęta i ani jednego człowieka. Tropikalna dżungla. Trudno w to uwierzyć obecnie.
Wybraliśmy się na krótką wycieczkę samochodem, żeby zobaczyć historyczne świątynie, które są symbolem Kambodży. Oczywiście tą najbardziej znaną, która jest na fladze kraju to świątynia Angor Wat, ale ja zacznę od innej, która wywarła na mnie ogromne wrażenie, a mianowicie świątynia Baton.
Jechaliśmy piękną drogą, obsadzoną drzewami, kiedy naszym oczom ukazała się brama.
Tak bujna roślinność otacza to miejsce. Do bramy dotarliśmy przejeżdżając przez most bogato rzeźbiony.
Świątynia Baton znajduje się niedaleko Siem Reap . Słynie z wielkich,  uśmiechniętych twarzy wykutych na jej wieżach. Pierwotnie było  216 twarzy rozmieszczonych na 54 wieżach  zwróconych w czterech kierunkach świata. Do dzisiaj pozostało 200. Jest ruiną, ale trwają prace renowacyjne.
Powstała na przełomie XII i XIII wieku za panowania króla Dżajawarmana VII.
Powiem szczerze, że sławna Angor Wat nie wywarła na mnie takiego wrażenia.
Angor Wat to największy kompleks świątynny na świecie, ktory zajmuje powierzchnię ponad 160 hektarów. Świątynia hinduistyczna poświęcona bogu Wisznu oraz mauzoleum króla, a pod koniec XII wieku została przekształcona w świątynię buddyjską. Słynie z  pięciu wież ukształtowanych na wzór kwiatu lotosu oraz tysięcy misternych płaskorzeźb. Od 1992 roku cały kompleks znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Czy wiedzieliście, że kwiat lotosu jest symbolem duchowym i kulturowym Kambodży? Bo ja nie i to jest jest zaletą podróżowania, odkrywa się i zdobywa cenną wiedzę. Świątynia Angor Wat znajduje się na fladze Kambodży.

poniedziałek, 9 listopada 2026

Kambodża - zrealizowane marzenie sprzed dziesięciu lat.

Pożegnałam Australię i kamperwana, który był domem z małymi przerwami przez trzy miesiące. Dziwne uczucie, kiedy usuwasz wszystko, z domu na kółkach, co należało ciebie. Jakaś nostalgia...w moim przypadku nadszedł czas na nowe rozdanie. Przed wylotem jeszcze kilka fajnych dni spędzonych w różnych miejscach: Yepoon, Emu Park i Brisbane. Dwa pierwsze miejsca, to moje ulubione, piękne plaże, cudne widoki i mili ludzie. Oczywiście nie zapomnę karawan parku Discovery Park Coolwaters w Yepoon z pięknymi basenami, które mogłyby być być nazywane Parkiem Wodnym.
To basen dla dorosłych, ale oczywiście rodzice z małymi dziećmi też korzystali. Natomiast kompleks dla dzieci przedstawiał się okazale.
Do tego dochodzi: Wi-Fi, kuchnia, łazienki, prąd i woda na stanowisku kamperowym, a wszystko za 130 złotych za noc.
Park jest położony nad brzegiem  jeziora Causeway Lake, jest to zbiornik wodny, który wypełnia się słoną wodą podczas przypływów i jest bardzo popularnym miejscem do wędkowania.
Jak na zamówienie przypłynęły pelikany, gdy robiłam to zdjęcie.
Stamtąd udaliśmy się do Rockhampton , do hotelu, żeby następnego dnia udać się pociągiem do Brisbane, skąd mieliśmy lot do Siem Reap w Kambodży.  W Brisbane pojechaliśmy na słynną ulicę poświęconą zespołowi Bee Gees.

 Dziewiątego listopada 2026 roku wylądowaliśmy na lotnisku w Siem Reap. 
Tak sobie siedzę i myślę w ten ostatni wieczór w krainie kangura.
Przesiadka była na lotnisku w Singapurze. Coś pięknego. Trzy godziny oczekiwania na lot do Siem Reap spędzone w ogrodzie.
Tak więc znalazłam się w Kambodży. Dlaczego spełnione marzenie? W 2016 jesienią, totalnie zdrowotnie rozwalona, a jeszcze gorsze było przede mną, musiałam leczyć kolana, bo chrząstka gdzieś sobie poszła i nie mogłam chodzić. Jakoś tak się składa, że nie jestem oporna na leczenie, nie unikam lekarzy i stosuję się do zaleceń. Pan doktor ortopeda był bardzo zadowolony z wyników mojego leczenia. Skoro tak dobrze poszło, to się spytałam, czy w związku z tym, mogę lecieć na wakacje do Kambodży. Reakcja była dość ostra, bo krótko mi powiedział, że chyba zwariowałam, że w tropikach odezwie mi się wszystko, co tylko może dojść do głosu i będę bardzo chora później. Wysłuchałam tego grzecznie i się spytałam, czy mogę wyrazić swój punkt widzenia. Pozwolił. Brzmiało to mniej więcej tak: panie doktorze, jestem w wieku, w którym jedną nogą stoję na skórce od banana, a drugą nogą na tamtym świecie, to czego mam sobie żałować?? Odpowiedział, że nie ma już argumentów, żeby mnie zniechęcić. Trochę sobie zaplanowałam ten wyjazd, ale absolutnie nie czułam się na siłach jechać sama, więc poprosiłam znajomą, która bardzo chętnie podróżowała, żeby może poleciała ze mną na piękną wyspę do resortu prowadzonego przez Polkę. Niestety nie chciała. Minęło 10 lat, w zasadzie to już druga moja noga małym ślizgiem dochodzi do bram tamtego świata, a ja siedzę przy basenie w Siem Reap i sączę gin z tonikiem. Miasto bardzo ładne, bardzo czyste, ruch na ulicach niewielki, zupełnie inny obraz Azji. Hotel jest cudowny. Z pokoju wychodzę prosto do basenu.
Pojechaliśmy tuk -tukiem do super marketu. W tym pojeździe wygląda się tak podczas jazdy 
Włosy stoją dęba, a czapkę trzeba trzymać, albo zdjąć i wówczas wygląda się tak jak ja. Garry trzyma fason.
Sklep okazał się rewelacyjny. Duży, doskonale zaopatrzony, a przy jednej półce się wzruszyłam.

Czy to widzicie??? Kocham Kambodżę.




sobota, 17 października 2026

Karawan parki - miejsca relaksu z odrobiną komfortu.

Poświęcę jeden rozdział bloga karawan parkom australijskim, ponieważ spędziłam w nich sporo czasu. Nie chodzi mi absolutnie o wychwalanie pod niebiosa i stwierdzenie, że w Polsce takich nie ma. Tutaj, czyli w Australii są ku temu warunki idealne. Lato , takie temperaturowo odczuwalne trwa w zasadzie cały rok. W sezonie kalendarzowej zimy do stanie Queensland, przybywają kamperowcy ze stanu Wiktoria, w którym pora zimowa jest dokuczliwa. Takich warunków atmosferycznych nie ma w Polsce i nie możemy wybrać sobie innego województwa, w którym nie będzie takiej prawdziwej zimy.  My musimy cierpliwie czekać na lato, które też czasem jest rozczarowujące. Porównywanie więc miejsc kampingowych w obu krajach nie ma sensu. Tutaj też nie zawsze jest wszystko bez zarzutu i na wypasie. Teraz napiszę dlaczego tak bardzo się zauroczyłam w Crystal Creek Caravan Park.
Otóż w tym rzecz - bardzo ważne jest, aby miejsca postojowe były w miarę ochronione przed słońcem. Karawan parki, gdzie jest wyłącznie trawa omijamy. Druga sprawa - basen, bo wiadomo, dla mnie najważniejszy aspekt biwakowania w cywilizacji.
Tutaj jest wszystko co dla Mireczki jest niezbędne 😄 Mam więc ochronione autko przed słońcem, a po przygotowaniu obiadu, pędzę do basenu.
W każdym miejscu, w którym byłam przez kilka lat, nie wiem czemu, ale natychmiast pojawiają się ptaki. Były dzikie kaczki, które potrafiły spać w namiocie, były różne gatunkowo ptaki, w różnych miejscach, a w tym karawan parku, przydreptały na krótkich nóżkach 
kurki. Byliśmy w tym miejscu trzy razy i za każdym razem pędziły do naszego kampera.
One są oczkiem w głowie właścicielki tego kampingu, mają piękny kurnik i wieczorem wracają do domu spać. Miejscem zarządzają same kobiety w różnym wieku. Nie chcę nikogo stygmatyzować, ale może dlatego jest tak świetnie wyposażona kuchnia?
Patelnie robią wrażenie, każdy znajdzie coś dla siebie .
Jest na czym przyrządzić posiłek.
Szafka z talerzami.
Kubki.
Sztućce i pełne szuflady innych akcesoriów do gotowania.
Kwestia łazienki jest bardzo istotna, kiedy nie ma tego luksusu w kamperze. W tym miejscu wygląda to tak:
Drzewi są chronione zamkiem z kodem.
Jest jeszcze możliwość wykąpania pupila.
Wanna dla psa.
W sobotni wieczór, szefowa walnie w ten piękny gong i wszyscy biegną do otwartego baru😀.
Oczywiście byłam w minutę. 
W piątek po południu podjeżdża samochód chłodnia z wyrobami z miejscowej farmy bydła. Muszę zaznaczyć, że do najbliższego sklepu jest 40 kilometrów.  Taka możliwość zakupu jedzenia jest naprawdę bardzo dobra. Przy kampingu jest stacja paliw i  oczywiście mały sklep i nie ma problemu, żeby kupić chleb i nawet ciepły posiłek, jedynie ceny są trochę szokujące. 
Kwestia ceny - otóż za parcelę z prądem, wodą, opłata wynosi 50 australijskich dolarów za noc. Jest Wi-Fi. Przy rezerwacji tygodnia, jeden dzień gratis. Przeliczając na polską walutę mamy podobne ceny.
Teraz na koniec potężna dawka słodyczy, to kolejna rzecz, której nie umiem wyjaśnić.
Czyli ja i obce psy, absolutnie nie moje, tylko się nimi opiekuję. Mój czas kanapowy wygląda tak:
Poskręcana, unieruchomiona, obciążona....nigdy, przenigdy nie wylegiwałam się solo. Tymczasem na drugiej kanapie...
Bez komentarza.
W przyszłym tygodniu ruszamy dalej. Miłego czytania 🙂